Արա ԱԼՈՅԱՆ. Չախալյանի «կինտոյությունն» ու Սաակաշվիլու «լածիրակությունը»

Մի քանի, գուցե անկեղծ, բայց թշվառ գրառում եմ արդեն նկատում ՖԲ-ում՝ կապված Չախալյան-Սաակաշվիլի վերջին առճակատման հետ, որի վերաբերյալ նույնիսկ տեսակետ է հնչում, թե Վահագնի «մաչոյությունը» կամ քաջարի «կինտոյությունը» ինքնաբուխ չէ ու նույնիսկ անվտանգության ուժերի պատվերով է: Եթե նույնիսկ այդպես է, ապա դա առ ոչինչ է Սաակաշվիլու՝ վիրահայության առնչությամբ արված ակնհայտ ոտնձգությունների համատեքստում: Ես բազմիցս եղել եմ Վրաստանում, հրաշալի վրացի ընկերներ ունեմ և շարունակելու եմ բարեկամություն անել նրանց հետ, բայց եթե նույն նրանց կարծիքը՝ Սաակաշվիլու մասին բացահայտեմ մուլտիպլիկացիոն ժանրի ֆիլմերի մեր որոշ սիրահարների համար, որոնք պատկերներն ու արտաքին դեկորները նախընտրում են խորքային պրոցեսներից, ապա.... Ազգերի բարեկամության, համերաշխ գոյակցության համար, այո´, պետք չեն «մանրապճեղ» սադրանքներ կամ ազգամիջյան արհեստածին խայծեր, բայց եթե մեր մասով քննադատում ենք, եկեք չմոռանանք, թե ինչպես են վարվում մեզ հետ: Կրկնում եմ, հարևան ու ինձ համար, դեռևս բարեկամ երկրի անվտանգության առաջին ու գլխավոր երաշխավորը «լածիրակի» պես անջատողական ու հանցագործ է անվանում մի հայ տղայի, ջավախահայ գրող տղայի, թեկուզ` որոշակի քաղաքական ակտիվություն ունեցող:

Մեկնաբանություններ